|
Με την έλευση του 2026, το εγχώριο πολιτικό θέατρο ανεβάζει ξανά την αυλαία του, προσφέροντας το γνώριμο μείγμα θεσμικής σοβαροφάνειας και παρασκηνιακής ελαφρότητας. Η πρώτη πράξη του έτους αναλώνεται σε μια απόπειρα της εξουσίας να χαλιναγωγήσει το μέλλον μέσα από αριθμούς και πειθαρχικά διατάγματα, την ίδια στιγμή που η πραγματικότητα επιμένει να λερώνεται με λάσπες στα αγροτικά μπλόκα.
Η κυβέρνηση, εμφορούμενη από έναν μεταρρυθμιστικό οίστρο που θυμίζει περισσότερο λογιστική τακτοποίηση παρά εθνικό όραμα, υπόσχεται «δύο επιπλέον μισθούς» και έναν πακτωλό δισεκατομμυρίων για δημόσιες επενδύσεις. Όμως, κάτω από την επιφάνεια της αισιοδοξίας, η «ώρα των μεγάλων αλλαγών» συνοδεύεται από τη σιδερένια πυγμή του νέου πειθαρχικού δικαίου. Η απειλή της απόλυσης για όσους αρνούνται την αξιολόγηση στο δημόσιο δεν είναι απλώς μια διοικητική ρύθμιση, είναι η ομολογία ενός κράτους που αδυνατεί να πείσει και επιλέγει να επιβληθεί, μετατρέποντας τη δημόσια διοίκηση σε πεδίο μάθησης μέσω του φόβου.
Την ίδια ώρα, η παραπολιτική σκηνή αναζητά καταφύγιο στις κοσμικές δοξολογίες και τα «καφεδάκια στο Κολωνάκι», λες και η πολιτική παράγεται στις αφρώδεις φυσαλίδες ενός εσπρέσο. Ενώ οι ηγέτες ανταλλάσσουν ευχές , οι «αιώνιοι» φοιτητές οδηγούνται στην έξοδο και οι αγρότες παραμένουν η ζωντανή υπενθύμιση μιας Ελλάδας που δεν χωράει στα ψηφιακά οργανογράμματα. Η μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ και το «κυνήγι των ΜΚΟ» δείχνουν μια εμμονή στον έλεγχο των ροών χρήματος, που βαφτίζεται εξορθολογισμός για να κρύψει τη γραφειοκρατική δυστοπία.
Στη διεθνή σκακιέρα, η Κυπριακή Προεδρία της ΕΕ χαιρετίζεται ως ορόσημο, όμως το πραγματικό δράμα παίζεται στις σκιές των γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Οι ισχυρισμοί για επιθέσεις με drones στην οικία του Ρώσου προέδρου και η προσέγγιση ΗΠΑ-Τουρκίας υπενθυμίζουν ότι η σταθερότητα είναι μια εύθραυστη ψευδαίσθηση.
Το στίγμα της ημέρας είναι αυτή ακριβώς η αντίφαση: ένα κράτος που επιδιώκει τον απόλυτο έλεγχο μέσα από φορο-ανατροπές και ψηφιακά μητρώα χρέους, ενώ η κοινωνική βάση αγωνιά για τις αυξήσεις στα διόδια και τα «πράσινα τιμολόγια». Μας διαφεύγει ότι πίσω από τον θόρυβο των επικοινωνιακών παιχνιδιών, η Ευρώπη ολισθαίνει προς ένα δόγμα «επιβίωσης» που ίσως αφήνει πίσω του όσους δεν μπορούν να ακολουθήσουν. Το 2026 προμηνύεται έτος συγκρούσεων, όπου η «ανακωχή» των εορτών θα δώσει τη θέση της σε μια μετωπική αντιπαράθεση μεταξύ της θεσμικής κανονικότητας και της βιωμένης κρίσης. |
